Column-Oktober 2009

Zondagochtend 18 oktober komen we terug van een stevige wandeling langs de IJssel tussen Deventer en Zutphen, prachtig weer en de herfst laat zich al duidelijk zien. Overigens wel vreemd die lage waterstand in de IJssel, we kunnen ons niet herinneren dit ooit eerder gezien te  hebben en we komen hier toch al enkele jaren.

Koffie ingedaan en op de bank plaats genomen, begint de telefoon te rinkelen, het is Bep Mosterd, met de vraag of ik een column wil gaan schrijven voor het NP-Orgaan. Pfff…., ja, Bep daar overval je me dan wel mee, waarover, wat en waarom ik, zijn maar zo een paar vragen die bij me binnenkomen.

Bep legt het een en ander uit en ik besluit om het te gaan doen. Gewoon wat schrijven over mijn beleving als beginnend duivenmelkster. Waar loop ik tegen aan, hoe gaat het in onze vereniging, hoe gaat het bij ons op het hok, wat maak ik mee etc., gewoon dagelijkse duiven dingen zeg maar.

Ik wil me dan ook eerst even voorstellen:

Mijn naam is Jeanney Huisman, ben 49 jaar en inmiddels 29 jaar getrouwd met duivenmelker Rob van 53 jaar. Samen hebben we 2 kinderen, onze zoon Marko van 25 jaar en onze dochter Manon van 20jaar. Voor de gezelligheid hebben we ook nog een hond in huis gehaald, Baco is 4 jaar. Samen wonen we nu 23 jaar op ons huidige adres.

Ik heb overigens voor de duidelijkheid geen enkele ervaring met het schrijven van columns.

Besmet raken met de duivenbacil, wat een onzin dacht ik, wat is nu eigenlijk een duivenbacil? Sinds ik in combinatie vlieg met Rob, denk ik dat die bacil wel degelijk bestaat, want het heeft ook mij besmet, voor ons gelukkig niet de Mexicaanse griep, maar de duivenbacil J , we kunnen er mee leven.

Als grietje van 8 jaar, toen nog wonend in Nijmegen, bezat mijn vader een prachtig hok met veel duiven, zeg maar gerust heel veel duiven. Toen al vond ik het prachtig en spannend om de duiven te zien vallen na een vlucht. Iedereen moest achter een hek, op de kruk en monden dicht. Pa, was namelijk nogal gestrest als de duiven moesten komen.

Nu 41 jaren later heb ik zelf duiven, geen stress, maar gewoon leuk, hoe vreemd kan het gaan in de duivensport.

Het begon toen Rob nog alleen vloog met een klein aantal duiven op een klein hokje . Dat was van 1994 t/m 2000, het wilde allemaal niet vlotten en Rob dacht dat het aan het hok lag. We hebben daarom een hok laten plaatsen van 7 meter door een bekende hokkenbouwer, nu zou het wel goed komen….? Ik heb Rob al die jaren wel bijgestaan, maar me er nooit echt in verdiept. Eigenlijk alleen wat hand en span diensten en zaterdags samen kijken naar de duiven die thuis kwamen. Tot het moment kwam, dat Rob wilde stoppen, na vele teleurstellingen en een flinke ziekte van zowel Rob als mijzelf.  De resultaten waren belabberd en hij wist niet meer wat te doen, het plezier in de sport was helemaal verdwenen. Het hok was opnieuw niet goed, de verluchting was niet goed en de duiven kregen geen forme. Ze bleven weg van de vluchten etc. etc.  Dat heeft mij aan het denken gezet, dit had hij  niet verdiend, zeker gezien de energie die hij in de duivensport stopte.

Ik verzamelde al mijn moed en zonder dat hij het wist, heb ik besloten het anders aan te gaan pakken. Ik besloot het hok geheel te laten renoveren en te voorzien van mechanische ventilatie. Daarnaast besloot ik om goede duiven aan te schaffen en als klap op de vuurpijl heb ik besloten om samen met hem in combinatie te vliegen. Al met al een hele “shock” voor ons hele gezin. Wordt vervolgd……

Terug naar columns Jeanney