Column-November 2009

Vervolg, de belevingen van een vrouw in de duivensport…

Om samen met Rob in combinatie te gaan vliegen leek dus in eerste instantie een “shock” voor het hele gezin.  Rob keek mij verbaasd aan, maar zijn ogen spraken boekdelen, hij vond het helemaal geweldig en van de kinderen een warme lach, hieruit kon ik zien dat ze het leuk vonden.

Nadat ik alles geregeld had rondom de verbouwing van het hok etc., konden we echt gaan beginnen.

Eind september 2007 hebben we met vrienden en familie het hok grondig aangepakt.

Die dag was het koud en nat, tussen het klussen door werd er genoten van een heerlijk bakkie erwtensoep en een Jägermeister “om warm te blijven”, zeiden de mannen…. dat deed wonderen en zo was de klus in één dag geklaard.

Eén week later kwam de monteur om de mechanische ventilatie te plaatsen en ook dat was binnen een dag geplaatst.

Het was tijd voor de volgende verrassing ik had duiven aangeschaft van goede liefhebbers.

Ik vond dat er betere duiven moesten komen zeker na alle tegenslagen van het seizoen 2007 en daarvoor, Rob had wel met veel inzet gespeeld, maar de resultaten waren maar magertjes en daar moest verandering in komen. We willen in de toekomst samen naar de dagfond en dus moesten er ook duiven komen die dit aan zouden kunnen en dan niet één keer, maar alle vijf de vluchten.

Via Google ben ik op diverse duivensites van goed spelende duivenliefhebbers terecht gekomen en heb met een aantal van deze toppers contact opgenomen. Vervolgens heb ik in overleg met hen duiven aangeschaft voor de kweek, natuurlijk wordt het afwachten of er goede uit komen. Ik vond het allemaal best spannend om zelf deze beslissingen te nemen. De aangeschafte duiven hebben we in oktober/november 2007 opgehaald.

Veilig in ons verbouwde duivenhok konden de nieuwelingen zich settelen in een afdeling voorzien van erwtenstro.

Dagelijks was ik te vinden tussen de jongen, zittend op een krukje liet ik de nieuwelingen uit mijn hand eten. Misschien ook wel goed om zo de duiven te observeren, zo leer je ze immers beter kennen en zij leren mij beter kennen. Wat een prachtig gezicht deze jonge spruiten. In het begin waren ze nog schuw maar hoe vaker ik bij ze kwam hoe tammer ze werden, op een gegeven moment zaten ze op mijn schouder op mijn hoofd en aten ze uit mijn hand. Ik voelde me gewaardeerd.

We hadden afgesproken, dat ik de kwekers en de jonge duiven zou doen en Rob zou dan de vliegers verzorgen. Door de drukke baan van Rob kon hij weinig tijd en dus aandacht aan de duiven besteden en aangezien ik halve dagen werk, heb ik de zorg van de oude duiven ook deels op mij genomen. Natuurlijk met adviezen van Rob. We wilden dat de duiven gingen trainen en dat hebben we gedaan met de Hollandse vlag, een uur lang wapperde het rood wit en blauw op ons hok en dat betekend voor de duiven trainen, vervolgens binnenhalen en afvoeren.

Over die vlag gesproken, dat vond ik voorheen altijd zo belachelijk, want wat zouden de buren wel niet denken? (die Huismannen naast ons hebben wel heel vaak feest) en dan nog de vele klein gesneden aardappels die op de daken van de buren werden gegooid om de duiven van het dak af te jagen, ik weet niet hoeveel kilo aardappels op het dak van de buren zijn terecht gekomen, maar geloof me echt belachelijk veel.

Ik heb het nu over het begin van het seizoen 2008, alles was nieuw, maar ik had goede houvast aan de afspraken die ik samen met Rob had gemaakt. De volgende keer ga ik iets vertellen over onze ervaringen in ons eerste seizoen als combinatie. Wordt vervolgd……

Terug naar columns Jeanney