Column-December 2009

Vervolg, de belevingen van een vrouw in de duivensport…

Mijn ervaring met de duivensport in 2008, ons eerste seizoen als combinatie. Alles was nieuw voor me, maar ik had goede houvast aan de afspraken die ik samen met Rob had gemaakt.

Het seizoen begon in januari 2008 met de kweekperiode, ik kon haast niet wachten, ons eerste kweekjaar samen en uiteindelijk voor het eerst mijn eigen jonge duiven.

Eindelijk was het dan zover, in december werden de kwekers en de vliegers voor gekoppeld en twee weken later definitief gekoppeld. Ik weet nog dat het stroef verliep, onderling veel strijd, ondanks de volgens mij goede voorbereiding. Ik snapte er echt helemaal geen deuk van, “ieder zijn duivin en dan moet dat toch goed zijn”, dacht ik! Helaas verliep het koppelen niet zoals verwacht.

Na tien dagen lagen wel de eerste eieren in de broedschalen en ik was door het dolle heen, maar de vreugde was van korte duur. Het leggen van de eieren verliep niet volgens schema, er waren te grote verschillen tussen de kwekers onderling, maar ook met de vliegers. De eieren van de kwekers konden niet ondergeschoven worden bij de vliegers. Uiteindelijk heb ik van de eerste ronde tien jongen kunnen ringen en later van de 2^e ronde nog eens twaalf jongen.

Wel kan ik me nog goed herinneren, dat we in 2008 een hele koude winter hebben gehad, zou dat misschien de oorzaak zijn?

De eerste jongen werden in maart gespeend, zo trots als een pauw zette ik de eerste piepertjes op hun eigen honk, prachtig gezicht en ó zo onzeker, ze zochten bescherming en warmte bij elkaar, heerlijk op een kluitje tegen elkaar aan. Zelf redden was nu de fase voor de duifjes en er stond constant een volle bak voer en water tot hun beschikking.

Het vliegseizoen 2008 stond voor de deur en ik zou de jonge duiven vluchten en de natour voor mijn rekening nemen. Ik was onzeker, hoe zal het straks allemaal verlopen, ik moet natuurlijk nog een hoop leren.

Over de voeding, het uitwennen, het binnenhalen, de duiven pakken, inkorven en hoe loopt het straks in de vereniging.

Over de jongen, ik vond het allemaal wel heel spannend maar ook angstig, vooral het idee om eventueel jongen te verliezen. Ik weet van mezelf dat ik me enorm hecht aan dieren en als er dan verliezen zijn, kan ik daar dan wel mee omgaan? Inmiddels weet ik dat ik die angst moet loslaten.

Zoals Rob al meerdere malen heeft gezegd, “pas op er zijn meer tegenslagen in de duivensport, dan vreugde momenten”.

Rob bracht de jonge duiven een aantal keren weg, hij begon op 5 kilometer en eindigde op ongeveer 30 kilometer, langzaam werd dit opgebouwd. Ik kon ze zo zelf binnenhalen en vertroetelen. Ik ben begonnen met 40 jonge duiven en tijdens het africhten ging het prima, 40 weggebracht 40 terug en of ik trots was. Je denkt dan al gauw, het gaat goed wat kan er nog mis gaan.

De start met de jonge duiven vluchten was echter erg teleurstellend, de eerste vlucht vanaf Boxtel en de tweede vanaf Geel en er waren er nog maar twaalf over, dagen later kwamen er nog eens drie na.

De eerste domper, van die 40 bleven er dus uiteindelijk 15 over. Samen hebben we besloten om met de jonge vluchten te stoppen en ze op de natour door te spelen. De woorden van Rob (eerder genoemd in de tekst) schoten mij constant door het hoofd!

Dan vraag je jezelf af: “wat is er misgegaan”? Tijdens het africhten ging het zo goed, je krijgt alleen geen antwoorden. Weet je wat ik ook zo vreemd vond, dat je amper een duif terugkrijgt van de weggebleven jongen en zelfs geen telefoontje of kaartje van duiven die mogelijk zijn binnengelopen. Ik had maanden in ze geïnvesteerd en ze vertroeteld, maar waar bleven ze nu?

Als ik nu terug kijk op dit eerste seizoen met de jonge duiven, dan was het een grote teleurstelling. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, ik weet het niet, maar ik heb mezelf beloofd niet bij de pakken neer te gaan zitten en er komend jaar nog fanatieker tegenaan te gaan.

De volgende keer schrijf ik over het zelfde seizoen, maar dan over de oude duiven…, je zult dan zien dat verdriet en vreugde soms kort bij elkaar liggen. Wordt vervolgd….

Terug naar columns Jeanney