…Vervolg van de belevingen van een vrouw in de duivensport.

Zoals u dus heeft kunnen lezen is 2008 voor ons een bewogen duivenjaar geweest met de nodige ups en downs, maar uiteindelijk hebben we 2008 toch met een tevreden gevoel afgesloten.

De rustperiode was aangebroken zowel voor de duiven als voor ons.

Gelukkig zijn er meer hobby’s dan alleen duiven, zo ben ik bijvoorbeeld ook bezig met schilderen op de donderdagavonden van oktober t/m maart. We doen dit in het duivensportcentrum te Apeldoorn met een aantal dames. Het is vaak erg gezellig, we beginnen met een kop koffie en eindigen met een borrel, tussendoor laten we ons verwennen door Wim Kanselaar die ons de nodige calorieën aan bittergarnituur brengt. Ook probeer ik me te verbeteren op het gebied van fotograferen.

‘s Zondags wandelen we regelmatig met onze hond Baco en genieten dan volop van de mooie natuur in onze omgeving. Bij mooi en warm weer zijn we op zondag vaak al vroeg uit de veren en rijden dan richting de zee. Bij slecht weer toeren we soms zonder een planning vooraf, we zien wel waar de rit ons brengt. Vaak komen we dan op plekken waar je normaal gesproken niet direct naar toe zou gaan en dan ervaar je pas hoe mooi en pittoresk Nederland is.

De tijd gaat snel en voor je het weet zit je zo weer in de voorbereiding van het volgende seizoen, 2009 werd ons tweede jaar samen. Bij mij begon het al snel weer te kriebelen, ik verheugde me er op om weer bezig te zijn met de jonge duiven, want dat vind ik toch het allermooiste onderdeel van de duivensport.

Ter voorbereiding van de kweek zijn we naar een bekende dierenarts in België geweest, we namen dan een aantal duiven en wat mest mee. Het lijkt mij een goed idee om je duiven regelmatig te laten controleren of ze gezond en fit genoeg zijn om te kunnen starten met de kweek. Later doen we dit altijd ook nog een keer voor het vliegseizoen.

Bij de dierenarts aangekomen zit je met een aantal melkers in een wachtruimte, het is leuk om te horen hoe de Belgen in hun eigen taaltje communiceren over de duivensport.

Al gauw zijn we aan de beurt en laten de duiven keuren, we krijgen te horen dat de duiven gezond zijn en dat de uitslag van de mest oké is.

Rob zelf was niet tevreden over een aantal duiven, zo had hij een vraag over de oortjes van de duiven en de ruwe nekken, volgens hem moeten de nekken mooi strak en glad zijn.

Hij kreeg daar een mooi antwoord op; “Moet gij eens goed luisteren manneke wij beide hebben wel een kale kop, maar jouw oren en mijn oren zijn toch ook totaal verschillend”. Hij vertelde verder dat wij Hollanders teveel lezen en in onze duivenkranten staat meer reclame dan zinnige praat over duiven. ”laat je niet gek maken door alles wat je leest” zei hij nog. “Volg je eigen systeem en zorg dat de duiven voorzien zijn van goed voer, eventueel aangevuld met wat gerst, zo af en toe wat vitamines, mineralen en grit. Laat ze ook op tijd enten tegen paramixo en dan moet het goed komen”. Na een half uurtje praten over duiven verlaten we België zonder medicijnen en zo hoort dat ook vinden we. Het geeft ons een goed gevoel en vooral de eerlijkheid van een humoristisch duivenspecialist sprak ons erg aan.

Rond 10 januari 2009 zijn we begonnen met het koppelen van de duiven, het traject verliep rommelig en moeizaam. Misschien komt het wel door de onverwachte vrieskou, wie weet? Pas na 14 dagen hebben enkele koppels hun nesten volgebouwd met tabakstengels, het is een mooi gezicht om te zien hoe ze hier mee bezig zijn. Je hebt koppels die bouwen torenhoge nesten en er zijn stelletjes die amper een tabakstengel in de broedschaal hebben liggen.

Uiteindelijk hebben we 35 jongen kunnen spenen en ik keek er weer naar uit om ze handtam te maken en vervolgens uit te wennen.

Ik begin al aardig de diverse kneepjes van de duivensport door te krijgen. Dit heb ik onder andere te danken aan mijn eigen duivencoach “Rob” maar ook aan verschillende leden uit onze club of andere liefhebbers.

Als je goed naar ze luistert dan heeft iedereen wel een eigen systeem of een “geheim”, van dit laatste geloof ik overigens helemaal niets. Volgens mij moet het hok goed zijn en als je dan zorgt voor goede en gezonde duiven en je geeft ze een goede, regelmatige verzorging dan is dat volgens mij het enige “geheime” recept.

In de vereniging zijn we actief, zo is Rob concoursleider en wordt er gezamenlijk geladen volgens het laadrooster.

Zelf houd ik me bezig met de administratie tijdens het inkorven, het uitgeven van gummiringen en het loten voor een koppelwedstrijd. Met deze wedstrijd is een klein prijsje te verdienen voor het best vliegende koppel. Op zaterdagmiddag worden de klokken afgeslagen en om de week wordt er voor gezorgd dat er wat lekkers op de tafels komt te staan. Dit wordt gewaardeerd en zo komen er steeds meer liefhebbers die spontaan wat lekkers meenemen. Zo wordt ook het klokken afslaan in onze vereniging een gezellige bezigheid. Wordt vervolgd......

Groetjes, Jean