…Vervolg, de belevingen van een vrouw in de duivensport.

Voordat ik verder schrijf wil ik de lezers bedanken voor de vele leuke en positieve reacties op mijn columns, het geeft mij een goed gevoel en veel vertrouwen om er mee door te gaan. De duivensport is vrij nieuw voor me en blijkbaar herkennen velen zich in de verhalen.

De winterperiode in ons kikkerlandje heeft iedereen verrast, het aanhouden van de vrieskou en de constante sneeuwval zorgden weken achtereen voor mooie en sfeervolle winterplaatjes. Waar de klimaattop in Kopenhagen ons wilde doen laten geloven dat de aarde aan het opwarmen is, was de realiteit dat we een, voor Hollandse begrippen, lange en strenge winter hadden.

December, het begint bij ons alweer te kriebelen, we zijn medio december begonnen met het voorkoppelen. Het verliep verrassend goed, de kwekers hebben we bewust gekoppeld, niet dat we denken er verstand van te hebben, maar je denkt soms toch dat de ene doffer beter bij die duivin  past, voor ons is dat vooral het gevoel. Bij de vliegers hebben we daarentegen gekozen voor vrij koppelen en er was direct een goede klik tussen de heren en dames en amper vechtpartijen en stress.

Dit hebben we een aantal keren uitgevoerd en 29 januari 2010 hebben we definitief gekoppeld.

In tegenstelling tot vorig jaar kwamen ze dit jaar vrij snel op eieren, van de kwekers hebben we de eieren vervolgens bij de vliegers ondergeschoven en natuurlijk van onze beste vliegduiven hebben we de eieren behouden. Ik moet daarbij wel aantekenen dat we in december nog met diverse duiven en duivenmest bij Nanne Wolf zijn geweest. De duiven waren in goede conditie en er was geen spoor van de bekende ziektes. Wel hebben we in november 2009 alle duiven een paratyfus kuur gegeven.

Eind februari begin maart zijn de meeste duifjes uit het ei gekropen en we hebben bijna geen uitval gehad. Eén nest is stuk gevochten door twee jaarling doffers maar verder is alles goed verlopen.

In het kweekhok hadden we nog twee duivinnen over en via een goede relatie hebben we twee doffers kunnen lenen. Achteraf had ik het niet moeten doen, want deze doffers moesten plaats nemen in de overgebleven broedhokken en daar waren ze niet helemaal tevreden mee. Het gevolg was dat er een aantal eieren kapot gevochten zijn en later zelfs een jong dood gevochten is in de broedschaal. Dit was een verdrietig moment, ik vond het een verschrikkelijk gezicht en het zal me niet weer gebeuren. Uiteindelijk heb ik deze doffer verwijderd en aan de eigenaar teruggegeven. Rob had al gezegd dat het beter zou zijn dit niet te doen, het was juist zo rustig en vredig in het hok en als je dan vreemde duiven bijzet dat verstoor je de boel en dat zorgt vaak voor ellende.

Hij had gelijk, ik was te egoïstisch en wilde van de duivinnen die ik over had ook jongen hebben. Stom, hier heb ik weer een hoop van geleerd, fouten schrijf ik dan op in mijn duivenboekje om vervolgens niet weer dezelfde fout te maken. Jullie kennen het verhaal van de ezel ongetwijfeld en daar is in de duivensport geen tijd voor. Onze kwekers kwamen na het weghalen van de eieren, precies tien dagen later opnieuw op eieren en ook de jongen hieruit hebben we inmiddels voorzien van een ring. Uiteindelijk zullen we zo een goede 35 jonge duiven hebben. Ik kan me nu al verheugen op de periode met de jonkies heerlijk om ze straks weer tam te maken en ze te begeleiden op hun weg naar de vluchten.

Wordt vervolgd…..

Groetjes, Jeanney Huisman

Terug naar columns Jeanney