…Vervolg, de belevingen van een vrouw in de duivensport.

We hebben genoten van de periode zonder de duiven, maar we zijn blij dat het seizoen weer gestart is, samen kijken we er echt naar uit.

Het hok waar alle jonge spruiten naar toe verhuizen raakt al aardig bevolkt, op dit moment heb ik er 33 gespeend, dit zijn de jongen van de eerste en tweede ronde van de kwekers en enkele van de betere vliegduiven. Verder komen er dan nog een paar van enkele liefhebbers, waar we een bonnetje van gekocht hebben en dan vind ik het mooi zo. We hebben afgesproken dat we dan geen jongen meer bij te plaatsen, maar dat vind ik nog wel erg moeilijk. De 3^e ronde is deels bestemd voor enkele geschonken bonnen en enkele zijn er verkocht.

Het weer in Apeldoorn was eind maart begin april goed genoeg om de jongen de wereld buiten het hok te laten verkennen. Zoals ieder jaar houd ik mijn hart vast, er is geen enkele organisatie onder de duifjes en ze vliegen kris kras door elkaar en soms met snelheden die ze volgens mij nog niet kunnen controleren. Ze eten allemaal goed en sommigen moet je even een handje helpen om de waterbak te vinden. Rob gaf me deze tip: “ als de jongen wat suf kijken en knipperen met hun oogjes dan hebben ze niet gedronken”, even met het kopje in de waterbak en ze weten het de volgende keer zelf te vinden, het werkt perfect.

De tweede dag komen er al aardig wat nieuwsgierige jongen, met het dons nog op hun kopjes, de buitenwereld verkennen. Het is echt komisch om te zien hoe snel ze dan weer naar binnen vluchten, alsof ze door een roofdier achterna worden gezeten. Zo gaat dat dan een paar dagen achter elkaar tot het moment dat ze zichzelf stoer genoeg vinden, hup met volle borst vooruit proberen ze hun vleugels uit te slaan en dan vliegen ze als gekken. Het gaat meestal maar net goed en heel af en toe gaat het mis, het is maar beter dat ik niet kijk.

De jongen laat ik pas laat in de middag los, na de weduwnaars en weduweduivinnen, zo tegen half zes, dit geeft mij tot nu toe het beste gevoel.

Ik ben bang, dat als je de jongen overdag loslaat en ze zijn nog niet zo ervaren, dat ze misschien terecht komen in overtrekkende koppels van liefhebbers die aan het africhten zijn en dan is de kans aanwezig dat de jongen ver van het hok slaan en de weg naar het thuishok niet meer terug kunnen vinden.

Ik weet nog goed, mijn eerste jaar met de jonge duiven in 2008, ik heb toen de jongen ’s middags rond 13.00 uur met een behoorlijke oosten wind los gelaten, prachtig helder weer was het. Tot mijn grote verdriet ben ik er bij huis toen een hoop kwijt geraakt, ik heb nooit meer iets van ze gezien of over ze gehoord. Dit gebeurt mij dus nooit weer, we hebben toen afgesproken dat we de jonge duiven, als ze nog onervaren zijn, met oostenwind absoluut niet meer los laten. Later als ze al een aantal weken goed rondtrekken, mag dat natuurlijk wel weer.

Het seizoen 2010 is begonnen, en onze eerste Vitesse vlucht vanaf “Meer” is op tien april vervlogen.

We spelen totaal weduwschap en hebben er 22 mee in het spel, de afstand voor ons is 114 km.

We hebben er dit jaar, zoals ik al eerder geschreven heb, voor gekozen om niet direct op de Vitesse te pieken, we willen het accent op de midfond en de dagfond leggen en de Vitesse gebruiken we voor het invliegen van onze duiven. We hebben dit o.a. gedaan door de duiven te verduisteren en ook mogen ze nog maar één keer per dag trainen. Wij denken dat dit de forme zal remmen, zodat dit misschien op een later tijdstip komt. We brengen dan wat meer licht op het hok en ze moeten dan wat meer gaan trainen, althans dat hopen we dan.

De duiven worden om 11.15 uur gelost met een behoorlijke wind uit het Noord Oosten

We weten dus dat we eigenlijk niet zoveel van de duiven mogen verwachten, maar toch ……je weet maar nooit, gaan ze ons misschien toch verrassen?

Na overleg met wat collega duivenmelkers uit de buurt verwachtten we de duiven zo tegen 12.55 uur. Toch zitten we al om 12.30 uur op onze stek, achter het huis met het gezicht naar het zuiden gekeerd. We zitten lekker te kletsen onder het genot van een kop koffie en af en toe kijken we al stiekem in de richting waar ze vandaan moeten komen. We zien al veel duiven heel laag over ons huis komen, we denken dat dit de duiven van de afdelingen 9, 10 of 11 zijn, ze moeten in ieder geval ergens in het noorden zijn en blijkbaar hebben ze de wind behoorlijk tegen. We merken dat de spanning toeneemt en plotseling als uit het niets komt om 12.46 uur onze eerste duif, het is de eerst getekende “de 948” en al snel viel de 2^e en 3^e duif op de klep, binnen 12 minuten hebben we er 10 thuis. We zijn zeer tevreden omdat er met 14 jaarlingen gespeeld wordt die vorig jaar amper 2 jonge duiven vluchten hebben gevlogen en vervolgens door de rampvlucht op Geel hebben we toen besloten ze in te houden. Daarna hebben we ze wel op alle na-tour vluchten gespeeld, maar dat is tot maximaal 300 km.

Het is 15.30 uur en we lopen richting het Duiven Sport Centrum want om 16.00 uur is het daar klokken afslaan.

Gezellig wordt er tijdens het afslaan gesproken over de vlucht en genoten van een drankje, maar iedereen zit natuurlijk vol spanning te wachten op de uitslag.

Uiteindelijk is het zover, onze voorzitter maakt de uitslag bekend en wat we niet hadden verwacht is wel gebeurd, we spelen een eerste, vierde en een zesde in de vereniging.

Zo de kop is er af en we gaan onze duiven voorbereiden op de volgende wedvlucht vanuit Duffel.

Was dit toch de verrassing waar ik stiekem op hoopte…? Wordt vervolgd…….

Groetjes, Jeanney Huisman

Terug naar columns Jeanney