…Vervolg, de belevingen van een vrouw in de duivensport.

We zijn inmiddels zes vluchten verder, op alle Vitesse vluchten en één Midfondvlucht hebben we goed gepresteerd.

Onze gezamenlijke hobby geeft ons steeds meer fun en we zien dat het ieder seizoen beter gaat. Het lijkt er op dat als je investeert in goede duiven maar ook in tijd je er ook iets moois voor terug krijgt, maar goed dat is natuurlijk bij bijna alles zo. Hoe komt het dan toch dat er nog zoveel liefhebbers zijn die verwachten met minimale inspanning maximaal rendement te krijgen?

Ik begrijp ook wel dat veel liefhebbers die duiven houden naast een drukke baan constant moeten schipperen met hun tijd, daarom is het juist zo mooi als je samen in combinatie met je partner de hobby kunt bedrijven, maar zoals we weten is dat helaas niet voor iedereen weggelegd.

Bovenstaande wil overigens niet zeggen dat als je minder tijd in je hobby stopt, je er nooit iets voor terug krijgt. Er zijn altijd weer uitzonderingen en dus mensen die weinig tijd in de sport kunnen of willen steken maar toch succesvol zijn, het zijn volgens mij witte raven. Voor ons geldt dit niet, wij willen ieder jaar de lat iets hoger leggen en investeren daar veel in. Natuurlijk beleefd een ieder zijn hobby op zijn eigen manier, dat mag ook en het belangrijkste is dat je er van kunt genieten, wij doen dat samen op onze manier volop. Ook wij krijgen momenten dat het minder gaat, het is dan de kunst om positief te blijven denken, want daar haal je jouw energie voor de toekomst uit.

De prestaties tijdens de Vitesse vluchten zijn dus goed, wel vreemd want we hebben in tegenstelling tot vorig jaar onze duiven niet echt geprepareerd voor de Vitesse. Blijkbaar denken onze duiven daar anders over ze kwamen voor ons verrassend goed af. Onze super doffer de “948” heeft ons daarbij erg geholpen. Ook zo’n vreemd verhaal, deze duif presteerde als jong en als jaarling maar zeer middelmatig en toch kon Rob geen afscheid van hem nemen. Hij betaalt dit vertrouwen de laatste twee jaren dubbel en dwars terug, wat een genot om zo’n duif op je kot te hebben. Na vier Vitesse vluchten stonden we aangewezen tweede in de Regio en in de kring stonden we zelfs eerste, maar toen we twee weken geleden op een zeer slecht verlopen vlucht van Pommeroeul onze getekende duiven misten zijn we behoorlijk gekelderd, de kenners onder ons begrijpen dat het dan is afgelopen met het aangewezen kampioenschap. Verder was het opvallend bij deze slecht verlopen vlucht, dat juist de ervaren duiven het hebben laten afweten en de jaarlingen kwamen prima af, zouden de ervaren duiven minder risico nemen tijdens zo’n vlucht? Ik vond het verschrikkelijk, we hebben inmiddels best een paar echt goede duiven op ons hok, maar ze misten allemaal. Je bent dan niet meer bezig met een kampioenschap, maar hoopt dat je toppers dezelfde dag nog thuis komen. Gelukkig hebben we ’s avonds alles thuis, behalve… ja hoor de “948” en de “664”, onze beste duiven van de afgelopen twee jaar. Ik heb slecht geslapen en bij het krieken van de dag stonden we al voor ons slaapkamerraam te gluren of ze misschien alsnog thuis waren gekomen, helaas er was niets te zien. Zondag om acht uur laat Rob de duiven los voor een bad, ze weten dat precies en bijna zonder een rondje te doen duiken ze het heldere koude water in. Nog geen vijf minuten later zien we twee vechtende doffers op de klep, ze zijn terug bijna in de zelfde minuut arriveren ze, wat een opluchting, ik moest echt een traantje wegpinken. In de vereniging staan we overigens nog wel bovenaan zowel aangewezen als onaangewezen en dat gaan we in het Pinksterweekend proberen vast te houden, best spannend zo’n kampioenschap.

Over de jonge duiven kan ik tot nu toe heel tevreden zijn, ik ben begonnen met 32 duifjes en heb er nu nog 29 op hok. Deze week kregen we een telefoontje van een opgevangen jong in Winterswijk, dat is toch een uur rijden voor ons, maar we gaan hem wel halen. Vreemd dat zo’n jong ding zover van huis geraakt. Ze hebben de buitenwereld inmiddels al aardig  kunnen verkennen en ze zijn nu zover dat ze beginnen te trekken. Rob vraagt wel eens hoelang ze weg blijven. De eerste week tot anderhalve week gingen ze amper de lucht in, zo af en toe schoten ze de lucht in om vervolgens als door de duivel achterna gezeten weer op het hok te landen en door de klep naar binnen te schieten. Naarmate de tijd vorderde en ze meer vertrouwen kregen vlogen ze een goede 15 tot 20 minuten. Nu een paar weken later zijn ze ongeveer drie kwartier weg en inmiddels voer ik ze wat lichter met 50% kweek en 50% Lichte voeding.

Dat wegtrekken vind ik toch wel weer een enge gewoonte van die jonge spruiten, ik word er telkens nerveus van en ben ook steeds weer blij als ze terug komen. Want wat me vorig jaar allemaal is overkomen, met veel verliezen bij huis, dat wil ik nu niet meer meemaken. We hebben de jongen nu ongeveer twee weken verduisterd, en als ik ’s morgens het hok in ga dan sneeuwt het veren, de meeste jongen hebben al kale koppen en zien er echt niet meer uit, nu maar hopen dat ze gezond blijven en niet weer geconfronteerd worden met die vervelende ziektes. Deze ronde jongen komt helemaal uit ons kweekhok en we hebben er echt heel veel vertrouwen in.

Ik wens iedereen vooral een hoop plezier in de duivensport en ik zou zeggen pluk de dag en geniet van elk moment.

Succes met de vluchten! Wordt vervolgd………

Groetjes,

Jeanney Huisman