….Vervolg, de belevingen van een vrouw in de duivensport.

Soms zie je bij mensen dat "iets" dat eigenlijk al jaren dichtbij ze is maar onopgemerkt is gebleven, zo van de ene op de andere dag een stuk enthousiasme oproept. Dit gebeurde ons vorig weekend met onze dochter Manon. Zij had de afgelopen jaren meer aandacht voor ander zaken, maar vorige week zaterdag was dat anders. Ze wilde nu zelf wel eens meemaken wat het toch was dat duivenmelken. Hoe komt het toch dat mijn ouders zoveel plezier beleven aan deze sport? We hadden geluk, op de bewuste zaterdag komen ze uitstekend af, met een eerste in de kring als de kers op de slagroom en haar enthousiasme nam van minuut tot minuut toe. Het duurde maar een paar tellen of ze stond met het bekende blikje met voer in de deuropening te rammelen en al doende loodste ze de ene na de andere duif het hok in.

Na een goede vijftien minuten waren de meeste duiven thuis en onze dochter glunderde van oor tot oor. Ik maak mezelf nu niet wijs dat we er weer een melkster bij hebben, maar ze zal nu beter begrijpen waarom wij zoveel plezier beleven aan deze sport. Ik kon het natuurlijk niet laten, heb direct mijn camera gepakt en het vastgelegd zie het resultaat. (foto plaats ik later bij)

Rob is vorige week gestart om de Weduwnaars en weduweduivinnen twee keer per dag te laten trainen.

's Morgens is hij om zes uur bij het hok en gaan de heren er als eerste uit en een uurtje later volgen de dames. Het valt de eerste dagen niet mee om ze in de lucht te houden, maar na een paar dagen gaat het wat beter. Het is denk ik ook logisch dat ze het de eerste dagen niet willen of misschien niet kunnen,

We gaan van een uur training per dag naar twee uur per dag en dat kost de nodige energie.

We blijven het volhouden, want we denken dat zeker de dagfond-duiven deze training hard nodig zullen hebben om de gewenste conditie te krijgen. Ook hebben we het voeren wat aangepast, de doffers hebben nu echt volle bak met een uitgebreide mengeling en dit hebben we ook bij de duivinnen gedaan, maar dat is ons slecht bekomen, binnen een paar dagen liepen een aantal duivinnen met elkaar aan en dat is balen. We zijn de afgelopen jaren toch al niet zo tevreden over de weduweduivinnen, op de een of andere manier wil het niet echt lukken. We krijgen van diverse kanten adviezen om ze volop te voeren, maar dan lopen ze met elkaar aan en dat willen we niet, dus we gaan dit aanpassen. Vanaf deze week gaan we ze drie dagen krap in het voer houden, om ze vervolgens in drie maaltijden op te voeren, we zullen zien of dit wel de gewenste verandering gaat brengen.

Overigens is de eerste dagfond vlucht vanuit Orléans vervlogen en we zijn meer dan tevreden, in onze vereniging spelen we de eerste en tweede prijs en in de kring spelen we de achtste en twaalfde prijs. Het is toch een andere, maar wel een mooie beleving als je de eerste duif van een dagfond vlucht ziet vallen, ik voelde mijn hart in mijn keel en het kippenvel stond op mijn armen.

Op naar de tweede dagfond vlucht vanuit Chateaudun, de duiven worden dan op een goede 563 km van ons thuisfront losgelaten.

Ook zijn we deze week gestart met het conditioneren van de eerste ronde jongen. We doen dit door ze een week lang minder te voeren en we zijn gelijktijdig gestart met het verplicht trainen. De vlag gaat uit en we zorgen er voor dat ze tijdens het vlaggen niet gaan zitten. Dit houden we zo een week vol en ik ga er vanuit dat ze het dan wel begrijpen. We willen dan vervolgens vanaf volgende week starten met het opleren. Mijn jonge kanjers beginnen al aardig tam te worden en ik vind het heerlijk om even in het hok te zitten en te genieten van deze mooie groep jonge duiven.

De tweede ronde slentert ongedwongen vanaf een uur of zes 's avonds tot half acht rond het hok en af toe scheren er een paar door de lucht, maar dat mag nog geen naam hebben. Normaal gesproken hebben deze duiven nog een week of twee nodig en dan zullen ook zij echt op de vleugels gaan.

Rob en ik hebben de komende twee weken samen vakantie en we zullen ongetwijfeld de nodige tijd in de duiven gaan steken, maar we zijn ons er van bewust dat vooral de weduwnaars veel rust moeten hebben. We zullen dan dagelijks zeker mooie uitstapjes gaan maken en in de prachtige omgeving van Apeldoorn de nodige tijd doorbrengen. We wensen een ieder succes en ik zou zeggen tot de volgende keer.

Wordt vervolgd……

Terug naar columns Jeanney