….Vervolg, de belevingen van een vrouw in de duivensport.

Onze twee weken vakantie zitten er weer op, we hebben goed weer gehad en vaak stond de zon hoog aan de hemel, we hebben volop genoten, gewoon niets moeten, maar lekker bezig zijn met de duiven. Wel hebben we dagelijks mooie dagtripjes gemaakt kris kras door het land. Zo zijn we o.a. een dagje naar Burgers Zoo in Arnhem geweest, deze dierentuin is de laatste jaren enorm gerenoveerd en is een bezoek meer dan waard. Wij zijn op een donderdag geweest en je zou verwachten dat het dan lekker rustig zou zijn, maar het tegendeel was waar, het was er erg druk met bussen vol schoolkinderen.

Het is echt een aanrader dit park te bezoeken het is een genot om er rond te lopen, je komt er veel jong leven tegen en het park heeft goed verzorgde dierenverblijven. We zijn ook nog even in de Dessert geweest, we hebben kennis gemaakt met het tropisch regenwoud en lopend langs de smalle paadjes genoten van de prachtige tropische vogels en de tropische beplanting is er soms meters hoog en het is erg mooi aangelegd.

Waar we enorm van hebben genoten was de Oceaan, een wier war van aangelegde aquariums, met honderden kleurrijke vissen en diverse koraalriffen, verschillende soorten haaien, roggen klein en groot. Overal om je heen zie je vissen zwemmen, links, rechts boven je hoofd, prachtig gewoon om er tussen te lopen.

De tijd vliegt echt voorbij en waar we ook zijn we willen zo tegen half vier thuis zijn om de duiven te verzorgen, want dat willen we toch redelijk op tijd blijven doen.

Volgende keer gaan we richting dierenpark Emmen, en willen we in ons eigen dorp Apeldoorn een bezoekje brengen aan het park Apenheul dat onlangs ook behoorlijk is uitgebreid.

Bezoekje van duivenliefhebbers uit Taiwan en China:

Een clubgenoot belde mij van de week op, met de vraag of ik Chinees kende. Nou ik ken Fou Yung Hay, Babi Pangang en Tjap Tjoi, maar hij bedoelde of ik Chinees kon praten…?

Hij kreeg namelijk onverwachts bezoek van een aantal liefhebbers uit Taiwan en China.

Eerst dacht hij nog dat het een grap was, maar zijn vrouw hield stellig vol dat zij een telefoontje had gehad, met de vraag of ze langs mochten komen om de duiven te bewonderen. Later bleek dat ze niet alleen de duiven wilden zien, maar dat ze ook duiven wilden kopen. Ik ben toch maar naar hem toe gegaan en een uurtje later stopte een kleine bus vol Taiwanezen en Chinezen voor het huis. In mijn beste Engels heb ik ze te woord gestaan en ik vond het allemaal erg spannend.

Het was een leuke ontmoeting en de heren waren erg tevreden en vooral ook onder de indruk van de duiven. Volgend jaar komen ze terug om de duiven die ze nu al hebben aangeschaft op te halen.

De jonge duiven heb ik nu twee keer per dag aan het trainen, ’s morgens gaan ze om 06.00 uur de lucht in samen met de weduwduivinnen. In de ochtend is de trek beter dan ‘s middags.

Wat me verder opvalt, is dat de jongen de laatste tijd erg hongerig zijn, ik voer ze twee keer per dag, ’s morgens krijgen ze 10 gram per duif en ‘s middags voer ik totdat er een paar naar de drinkbak gaan. Toch merken we dat ze niet echt willen wegtrekken, ze blijven in de buurt en willen na een halfuurtje koste wat kost weer naar binnen om te eten daar helpt geen vlag aan.

Misschien komt het omdat ze nog verduisterd zitten, maar van anderen horen we weer dat zij daar geen last van hebben. We zijn begonnen de verduistering langzaam af te bouwen, zodat ze in de week van 21 juni weer helemaal op natuurlijk licht kunnen zitten. We wachten nog een paar dagen af en als de training dan nog niet naar onze zin is zullen we een gespecialiseerde dierenarts bezoeken, hoewel de duiven volgens ons niets mankeren en blaken van gezondheid.

Beginners geluk…? Inmiddels zijn de eerste twee dag-fond vluchten vervlogen en het gaat boven verwachting, de eerste vlucht vanuit Orléans spelen we in onze vereniging een eerste en tweede plaats en de tweede vlucht vanuit Chateaudun spelen we een tweede en derde plaats. In de kring staan we op dit moment zowel aan- als onaangewezen bovenaan. We vinden het prachtig als de duiven van zo’n vlucht thuiskomen, het is toch een andere prestatie van zo’n duifje als hij meer dan vijfhonderd kilometer gevlogen heeft en ik merk aan mezelf maar ook aan Rob dat we toch anders zitten te wachten. We willen echt naar de dag-fond en nu het dan zover is vinden we het toch wel heel spannend. Het wachten duurt nu wel wat langer en de spanning neemt hierdoor toe. Rob steekt altijd een sigaartje op als wij zitten te wachten, maar de lengte van de sigaar moet dus nu wel wat worden aangepast.

Wordt vervolgt…….

Terug naar columns Jeanney