….Vervolg, de belevingen van een vrouw in de duivensport.

Aanhoudend zomers.

Het zware onweer van afgelopen zaterdag heeft geen einde gemaakt aan het warme en drukkende weer, voorlopig blijft het volop zomer als je naar de vooruitzichten kijkt.

Terwijl mei nog de koudste Nederlandse maand was in bijna twintig jaar en ook niet te vergeten de afgelopen winter periode met pakken sneeuw en een lange koude periode. Hebben we het dan over klimaatverandering en opwarming van de aarde in ons kikkerlandje, of zijn dit incidenten en komt het uiteindelijk allemaal wel weer goed?

Het zal niet alleen voor ons wennen zijn, maar wat te denken van onze duiven? Hebt u er ook voor gezorgd dat zij een schaduw plekje hebben in het hok en geeft u nu ook een paar keer per dag koel en fris water?

Je hoort en leest over de vele verliezen van zowel jonge als oude ervaren duiven. Liefhebbers worden zo met de rug tegen de muur gezet en vragen zich af waar al die duiven toch blijven, dit zijn intens verdrietige momenten.

Momenteel worden er veel vluchten aangepast of zelfs helemaal afgelast, ik vind dit verstandige beslissingen van onze bestuurders.

Misschien is het een idee naar de toekomst om het programma van de jonge duivenvluchten structureel uit te stellen naar augustus en september en ze dus helemaal niet meer te spelen in juni en juli. Sinds ik met de jonge duiven speel en dat is vanaf 2008, verlies ik in de maanden juni en juli wel heel veel duiven, maar in de maanden augustus en september is dit ineens voorbij en verlies ik nog amper jongen. Rob vertelde al eens toen hij terug kwam van een bezoek aan de familie Eijerkamp dat Hans hem adviseerde om bij het opbouwen van een hok absoluut niet te spelen met de jongen in de maanden juni en juli. Volgens deze bijzonder ervaren en succesvolle liefhebben zijn deze verliezen niet iets van de laatste jaren, maar is dit al sinds jaar en dag het geval. Ik begrijp best dat het niet eenvoudig is om dit soort aanpassingen door te voeren, maar waar een wil is, is een weg en we moeten toch ook denken aan het welzijn van onze duifjes nietwaar?

In mijn vorige column schreef ik over de jonge duiven dat ze zo enorm hongerig waren en niet wilden wegtrekken van huis. Wat Rob mij adviseerde is de jongen toch iets ruimer te voeren en zijn advies heb ik opgevolgd en wat blijkt ze vliegen nu als gekken. Een klein beetje meer voeren doet dus wonderen, ze hebben nu ook meer plezier in het vliegen. Je ziet het gewoon. Zo is het voor mij plezierig ze te zien trainen en nu trainen ze goed en blijven soms een uur tot anderhalf uur weg. Hoog in de lucht soms als kleine stipjes zie je ze verdwijnen op koers naar…..?

Het kan natuurlijk ook komen omdat ze verduisterd zaten en we waren net begonnen met het afbouwen. Ik begrijp ook wel dat dit op de jongen een grote impact kan hebben het is immers de zoveelste aanpassing in hun levensfase.

Mijn ongerustheid over de jonge duiven was snel opgelost en een ritje naar de dierenarts bleef ons bespaart.

Overigens denken wij er ernstig over na, om als het warme weer blijft aanhouden, niet mee te doen met de jonge duiven vluchten maar alles op de natour te zetten. Wij willen een hok opbouwen en voelen er niets voor om grote aantallen jongen te verspelen, we moeten keuzes maken.

Beginners geluk… zet zich voort….

In het weekend van 26-06 hadden we twee vluchten een midfond vlucht vanuit Peronne en een dagfondvlucht vanuit Bourges en vooral deze laatste vlucht was erg zwaar en heeft in onze vereniging één uur en twintig minuten opengestaan. Voor de duiven natuurlijk een behoorlijke inspanning maar voor ons ook een lange zit,

nadat onze super “ de 664” al een tijdje thuis was duurde het een half uur voordat de 2^e thuis arriveerde en vervolgens ook de rest thuis kwam. We hebben op deze vlucht onze eerste weduwnaar verspeeld, de 889, had tot nu toe een 2^e en 3^e op de dagfond gespeeld maar is niet meer thuis gekomen, we vrezen dat hij verongelukt is, helaas een kanjer minder op het hok. Ook had één van onze duiven zijn Krop en borst kapot, bij het drinken liep al het water er zo weer uit, we hebben het gat met visgaren dichtgenaaid en twee dagen later vloog hij alweer met de koppel mee. Het lijkt wel of de duiven een hele hoge pijngrens kennen, bij het dichtnaaien gaf hij geen krimp.

Zaterdag hebben we de vierde dagfond vlucht vervlogen, dit zou in eerste instantie zijn vanuit Chateauroux, maar door de aanhoudende warmte is er voor gekozen om de duiven te lossen in Orléans. Wij vonden dat een hele verstandige beslissing en …. deze beslissing bezorgde ons een topdag.

Zaterdagochtend zijn ze gelost om 07:00 uur en onze duiven moeten een goede 558 km afleggen, voordat ze thuis zijn. We verwachten de duiven rond 14:00 uur en de zenuwen gierden door mijn keel, normaal gesproken ben ik niet zo gespannen, maar omdat we leuk meedoen met de kampioenschappen in Apeldoorn en omgeving komt er blijkbaar ook bij mij extra spanning naar boven.

De eerste duif komt echter pas om 15.18 uur  en ik zie in de lucht al, voordat hij de klep raakt dat het

“de 664” is, ons eerst getekende, de klok constateert hem om 15.20 uur en goed 7 minuten later valt  de tweede. Uiteindelijk hebben we binnen 15 minuten er vier in de klok. Nadat we gemeld hebben blijkt dat we in de club 1^e, 2^e, 3^e, en 5^e zijn. Dit is genieten, dit is een mooie beleving en hier doen we het voor.

We gaan de duiven prepareren voor de laatste dagfond vlucht vanuit Blois. Wordt vervolgd…….

Ik wens de liefhebbers die geteisterd zijn door de vele verliezen met de jonge duiven veel sterkte toe en hou de moed er in, liefhebbers toitoi….

Groet, Jeanney Huisman

Terug naar columns Jeanney