….Vervolg, de belevingen van een vrouw in de duivensport.

De vlag hangt uit, niet om de duiven te trainen, maar nu omdat er iemand jarig is.

Ze vinden het nodig om de buurt wakker te wapperen met de vlag en een Sarah op de stoel te zetten. Het was een mooie dag, ik werd overstelpt met kaarten, bloemen en cadeautjes en de kinderen hadden ook nog een feestje georganiseerd in het duivensportcentrum. (waar anders!) De zaal was prachtig versierd en ze hebben familie en vrienden uitgenodigd om samen een leuke avond te vieren. Zo, ik ga dus nu als vijftiger mijn belevingen op papier zetten.

Het is rustig rondom huis, we hebben de duiven 1 november gescheiden, om ze totale rust te geven en ook komen ze tot februari 2011 niet meer los. Ze ruien goed en zo hoort dat ook, wie weet komt het door de veranderingen in en aan het hok. Vorig jaar vertelde een bekende liefhebber ons nog dat het ook beter is de duiven in deze periode niet los te laten en dat heeft volgens hem alles te maken met de rui. Duiven die regelmatig buiten komen tijdens de ruiperiode durven niet goed de pennen en dekveren te gooien omdat ze dan minder mobiel zijn en dat met al die roofvogels in de buurt. Ik wist in eerste instantie niet goed wat ik hier mee moest, maar als je er over nadenkt, zou het best zo kunnen zijn dat dit nog door de natuur geregeld word, wie zal het zeggen? Als ze straks helemaal goed uitgeruid zijn, dus ook de laatste pen volledig is ingegroeid beginnen we met een paratyfuskuur.

Onze dochter, die tijdens onze vakanties en vrije weekendjes de duiven verzorgt, is begonnen met haar eerste echte Job, ze heeft een baan bij een verzekering maatschappij in Arnhem.

De eerste twee weken krijgt ze trainingen en ondanks de lange dagen vindt ze het heel boeiend en leerzaam, dagelijks komt ze enthousiast thuis en tijdens het eten komen de verhalen los. Het is weer eens wat anders dan over duiven praten en we vinden het prima zo. De duivensport staat bij ons in deze periode op een laag pitje, ze krijgen goed voer, voldoende grit en water met knoflook. Wel maken we het hok nog iedere dag schoon, maar onze aandacht gaat in deze tijd vooral naar het gezin en andere zaken. Heerlijk om nu de accu weer op te laden, zodat we er straks weer vol tegenaan kunnen.

In de duivensport is dit de tijd van veilingverkopen, tegenwoordig bijna volledig via het internet, het is leuk om sommige van deze verkopen te volgen en je ziet dat veel liefhebbers hun hok willen versterken. Er zijn liefhebbers die er veel voor over hebben en niet één duif aanschaffen, maar vaak meerdere van één liefhebber en soms voor aanzienlijke bedragen. Het zijn niet alleen Nederlanders die actief zijn met het kopen van duiven, ik sta soms versteld van de nationaliteiten.

Blijkbaar staan onze Nederlandse duiven wereldwijd goed aangeschreven en daar mogen we best trots op zijn. Overigens is de consequentie van al deze verkopen via internet en het enorme bereik van dit medium wel, dat er de laatste jaren sprake is van een flinke prijsopdrijving. We lopen hierdoor wel het risico dat het verschil tussen de absolute en gefortuneerde top en de rest steeds groter wordt en dat ook in onze sport de inhoud van de beurs voor een groot gedeelte gaat bepalen wie er kampioen wordt. Ik vind het in ieder geval mooi om te zien dat ons kleine landje naast de successen met hockey, voetbal, schaatsen, zwemmen, paarden, etc. blijkbaar ook in de duivensport tot de absolute top van de wereld behoort.

Laatst stond er een heel stuk in onze regiokrant over de revolutie in het duivenhok, ik heb dit uiteraard aandachtig gelezen.

De tekst begon al met: “Grijze vogels, grijze baasjes en een stoffig imago”. Vervolgens wordt er een opsomming gegeven van feiten over de afgelopen decennia. De Duivensport is in een vrije val geraakt, van de 70.000 postduivenhouders van nog maar enkele jaren geleden, zijn er nu nog maar een goede 20.000 over, verdeeld over 860 verenigingen en 12 afdelingen. De laatste 10 jaar is het hard gegaan en zijn we teruggelopen van 30.000 naar 20.000 actieve liefhebbers. Ook in Gelderland en Overijssel, ooit provincies waar de duivensport veelvuldig werd beoefend ontkomen ze er niet aan. In dezelfde periode is het aantal leden in dit deel van het land gedaald van 4.500 naar 3.000, wie kan het tij nog keren?

Ik als beginnend duivenmelkster ga daar dan toch over nadenken want ik wist niet dat het aantal actieve deelnemers aan onze sport zo drastisch aan het afnemen was. Ik weet natuurlijk wel dat er in een korte tijd een hoop veranderingen hebben plaats gevonden. Zo is de sport aanzienlijk duurder geworden door bv. elektronisch constateren en dat maakt het voor jonge liefhebbers moeilijk om een start te maken en de innovatie ligt niet stil, zo hebben ze opnieuw het een en ander voor ons klaarliggen. Dan denk ik bijvoorbeeld aan het GPS-systeem, zal dit de prijzen nog verder opdrijven? Bij ons in de vereniging speelt nu nog één liefhebber met een mechanische klok en je kunt van deze liefhebber niet verwachten dat hij ook maar “even” een elektronisch systeem aanschaft. Je maakt op deze manier de sport onhaalbaar voor velen en dan schrijven we over het stimuleren van de aanwas van jonge leden, wie moet dat allemaal dan voor hen betalen? Mogelijk is het een optie om de jeugd met een bestaand lid in combinatie te laten vliegen, zo kunnen zij het “duivenvak” leren totdat ze de leeftijd en de middelen hebben, om zelfstandig verder te gaan.

Eind november is er weer een manifestatie in Houten, massaal en een beetje nieuwsgierig komen de liefhebbers van her en der de aller nieuwste snufjes bekijken. Vaak zie je ze weer op weg naar hun auto met plastic tassen vol allerlei spullen. Rob en ik gaan er ook regelmatig heen en we vinden het meestal best gezellig. Overigens lees ik dat nu ook de dames entree geld moeten betalen tijdens deze manifestatie, het is misschien niet veel, maar ik vind het wel jammer, het was een leuke geste. Dit jaar wordt het voor ons lastig, omdat we dat weekend genieten van een heerlijk weekendje weg in Oostvoorne.

Mijn motto: “ blijf genieten van de mooie momenten, laat je niet gek maken door je omgeving en blijf vooral jezelf “. Wordt vervolgd….

Groet, Jeanney Huisman

Terug naar columns Jeanney