11 april 2009 de eerste oefenvlucht is vandaag vervlogen, we zijn tevreden. Om 8:45 uur gelost in Heteren vielen de eerste duiven om 09:04 uur  ( de 662 en de 664 voorop) en in een tijdsbestek van ongeveer 5 minuten heb ik er een stuk of 10, waarbij een 7-tal jaarlingen. Vooral dat laatste stemt ons tevreden, we hadden ze tot nu toe een keer of 5 weggebracht tot Arnhem, voor ons 25 km en telkens waren het de 6 ervaren duiven die voorop kwamen. Vrijdag morgen nog eens weggebracht en toen ging het ineens wel goed. Het is voor ons een maatstaf als we in Arnhem lossen moeten de duiven - als ze goed zijn - in het hok zitten, als we thuis komen en dat was vrijdagmorgen het geval. Vandaag dus binnen een uurtje 24 van de 25 thuis en ook de laatste jaarling is keurig thuisgekomen. Het is de bedoeling ze ook 2e paasdag, bij goed weer, nog eens weg te brengen en dan misschien woensdag nog een keer. Bij goed weer gaan ze dan vrijdag weer de mand in voor de 2e oefenvlucht van  Boxtel, voor onze vereniging is dit een soort verlate Paasvlucht, we maken een klein concours met een verenigingsuitslag, zodat iedereen zijn installatie kan testen en we ook in de vereniging kunnen zien of alles voor elkaar is. Het is gelijk de kans om te zien hoe de concurrentie in de vereniging ervoor staat en dat is leuk meegenomen.

Met de jongen is en blijft het vreemd gaan, we hebben ze nu vanaf 21 maart verduisterd en ze ruien volgens ons goed de kleine veertjes, we hebben ook de indruk dat ze er gezond bijzitten, maar nu vliegen ze voor geen meter. We hebben geen ervaring met verduisteren, dus misschien is het wel normaal, immers ruiende duiven hebben minder vlieglust. We zijn er op het hok inmiddels 7 verspeeld, waarvan er één tegen de ramen van onze schuifpui zijn nek gebroken heeft, de anderen zijn "ophol" geslagen bij het bezoek van een roofvogel en hebben het hok blijkbaar niet meer terug kunnen vinden. Jammer, maar we zullen hiermee moeten leren omgaan. De partij van de dieren zal er niet mee instemmen dat we wat aan het roofvogel bestand doen vrees ik.

Nog twee weken te gaan en dan starten met de Vitesse vluchten, het wordt voor ons de eerste keer dat we hebben geprobeerd de duiven hiervoor te prepareren, we weten dus niet goed wat we kunnen verwachten, maar dat we het spannend vinden dat mag je geloven. De adrenaline begint  langzaam maar zeker weer door onze aderen te stromen en zo hoort dat ook.

In mijn vorige stukje schreef in over de Turkse tortels bij ons in de tuin, we hebben gedaan wat we konden, maar de eieren zijn toch opgegeten door een paar eksters of kraaien, Jut en Jul waren echt een tijdje de kluts kwijt, maar als we het goed gezien hebben zal het ons niet verbazen als er binnenkort weer eitjes liggen.

Terug naar laatste nieuws