Rob & Jeanney Huisman

Belevingen van een vrouw in de duivensport 

Belevingen van een vrouw in de duivensport Eindelijk schijnt het zonnetje, het heeft allemaal wel erg lang op zich laten wachten, maar daar kunnen we gelukkig niets aan doen. Het kwik van de Thermometer geeft op 2e paasdag zes graden aan, laten we hopen dat het de komende dagen doorzet en de temperatuur verder stijgt. Dit is goed voor de mens, onze duifjes en voor de natuur iedereen krijgt hier immers energie van.
Gisteren een gezellige 1e paasdag gevierd met de kinderen en hun partners we waren uitgenodigd door onze dochter, zij woont nu al weer ruim een jaar samen met haar vriend zelfstandig. We hebben gezamenlijk genoten van een heerlijk drankje en lekkere hapjes, voor mij de eerste keer in misschien wel twintig jaar dat ik niet zelf voor het paasmaal moest zorgen, het is me prima bevallen.
De workshop Indische hapjes die ik georganiseerd heb in onze club is prima bevallen, het enthousiasme bij de deelnemende dames was groot. De mannen hebben uiteindelijk ook genoten want we hebben tijdens de wekelijkse clubmiddag wat loempia’s, pangsit en pisang goreng voor ze gebakken en gezien de gretigheid waarmee gegeten werd, waren ze blijkbaar prima gelukt, ik ga hier zeker een vervolg aan geven.

Ondanks het veel te koude weer gaat het met de duiven redelijk goed, de doffers en duivinnen vliegen elke dag een goede 45 minuten, wij zijn daar dik tevreden over. De eerste week hebben we ze zonder vlag laten vliegen en inmiddels trainen ze met vlag. Ze hebben dit zo in de gaten, want als we de vlag uit hebben betekend dat vliegen en als we de vlag weg halen betekend dat heel snel naar binnen anders……., geen beloning middels wat snoepzaad of pinda’s.

Mijn Trots
Beide rondes jonge duiven zitten bij elkaar in hun nieuwe onderkomen. Tussen de eerste en tweede groep zit ongeveer 10 dagen dus dat moet kunnen. Ze zijn eigenlijk allemaal goed opgekomen, eten vanaf de eerste dag goed en ze weten allemaal de drinkbak zelfstandig te vinden. Volgens ons functioneert het nieuwe hok veel beter dan voorheen, het is nu kurkdroog. We laten, zoals zo veel jonge duiven spelers, de mest vanaf het begin liggen, ik heb daar eigenlijk wel moeite mee, maar we horen van zoveel top liefhebbers dat ze dit doen dat ik me maar moet aanpassen. De theorie hier achter is dat duiven meer weerstand opbouwen door de confrontatie met de oude maar droge mest. We hebben dit nooit eerder kunnen doen omdat ons hok veel te vochtig was en dan loop je hele grote risico’s.

Ik zit inmiddels met veel plezier weer dagelijks tussen de jonkies en ze zijn hierdoor goed aan mij gewend. Ik kan ze rustig van de grond of hun zitvak pakken, maar er zitten ook echte deugnieten tussen die niets liever willen dan spelen. Onvoorstelbaar dat jonkies die net een week van hun ouders zijn al zo vechten voor hun plekkie. Ik hoef mijn hand maar hun richting in te bewegen of ze slaan met hun vleugels of pikken van zich af. Als je dit elke dag doet, dan zijn erbij die ’s- avonds al gewoon op je zitten te wachten om een portie te stoeien, super leuk.

Over een goede week zullen we de jongen voeren op een voederplank, dit doe ik om zo dicht mogelijk met mijn handen bij de jonge duiven te komen, zodat ze geen angst voor mijn handen krijgen, maar weten dat er uit mijn handen juist een beloning komt. Ik begin hier natuurlijk pas mee als alle jonge duiven goed volgroeid zijn en voldoende hebben kunnen eten.

Bezoek van de havik:
Tijdens de eerste week dat we de oude duiven los hebben gelaten ging het gelijk mis en flinke dame havik heeft direct één van onze jaarling duivinnen te grazen. Super balen, maar aan de andere kant ook weer een stukje mooie natuur. We hopen dat zij het hierbij laat, maar vrezen wel voor deze rovers tijdens het uitwennen van de jonge duiven, we zullen zien. Onze buurvrouw schoot een plaatje tijdens de lunch van mevrouw havik.

Stuur e-mail



* Invoer verplicht
Website by Folibee
web counter
web counter